orecu

 

v.cop

[+] [-]
engn: sound; v.cop: sound (have a particular sound)
epos: aŭdiĝo; ligv: aŭdiĝi

Ejemplo:

[+][-]

“Mi fikir ki na namegi mi 'mi of xaya' no orecu bon.”

— Doxo: Hikaye fal Sarin Ci

Etimología:

ore + -cu
ore
(b.oj)  s: oído, oreja; v.tr: oír, escuchar
-cu
(b.nenoj xfik)  sfj v.intr: marcador de verbo intransitivo, volverse, hacerse, ponerse, transformarse (en), convertirse (en)